2023-01-21
Duchowy sens wypoczynku
Kto chce naprawdę odnaleźć samego siebie, musi nauczyć się obcować z przyrodą, bo oczarowanie jej pięknem wprowadza bezpośrednio w ciszę kontemplacji.
W kontakcie z naturą odzyskujemy siły fizyczne i duchowe i czujemy potrzebę odczytywania głębokich prawd ukrytych w stworzeniu. Pochłonięci przez coraz szybszy rytm codziennego życia, wszyscy potrzebujemy co jakiś czas zatrzymać się i odpocząć, aby poświęcić trochę więcej czasu na refleksję
i modlitwę. W Księdze Rodzaju czytamy, że Bóg „odpoczął dnia siódmego,
po całym swym trudzie, jaki podjął. Wtedy Bóg pobłogosławił ów siódmy dzień
i uczynił go świętym; w tym bowiem dniu odpoczął po całej swej pracy, którą wykonał stwarzając” (Rdz 2,2-3). Te słowa objawiają duchowy sens odpoczynku i podkreślają jego potencjalny wymiar religijny.
Ukazując nam Boga, który błogosławi dzień poświęcony w szczególny sposób odpoczynkowi Biblia chce nam uświadomić fakt, że człowiek potrzebuje poświęcić część swego czasu, aby doświadczyć wolności od spraw materialnych, aby zagłębić się w swoje wnętrze i ożywić w sobie poczucie własnej wielkości i godności jako obrazu Bożego.
Nie należy zatem traktować wakacji wyłącznie jako czasu pustej rozrywki, która zubaża i dehumanizuje, ale jako doświadczenie kształtujące samą egzystencję człowieka. Uwalniając się od od rytmów codziennego życia, które męczą i wyczerpują fizycznie i duchowo, człowiek ma możność odkryć na nowo fundamenty swego życia i postępowania. W chwilach wypoczynku, szczególnie podczas wakacji powinien uświadomić sobie fakt, że praca jest środkiem, a nie celem życia; ma też sposobność, by odkryć piękno milczenia jako przestrzeni. w której może odkryć samego siebie, aby wzbudzić w sobie wdzięczność
i otworzyć się na modlitwę.
Naturalną koleją rzeczy może wówczas spojrzeć innymi oczyma na własne życie i na życie innych: uwolniony do pilnych zajęć codziennych, może odkryć swój wymiar kontemplacyjny, rozpoznając ślady Boga w przyrodzie i przede wszystkim w innych ludziach. To doświadczenie budzi w nim nową wrażliwość na ludzi żyjących wokół niego, poczynając od jego własnej rodziny.
Drodzy bracia i siostry! Z całego serca życzę wszystkim, by umieli wykorzystać tę szansę daną nam przez Boga. Dziękując Mu za tę możliwość. Musimy też pamiętać o wszystkich, którzy z różnych powodów nie mogą skorzystać
z odpoczynku i wakacji. Otaczajmy ich modlitwą, podobnie jak starców
i chorych, zawierzając każdego Maryi Pannie. Była Ona kobietą czynu, gotową nieść pomoc potrzebującym braciom, a zarazem umiała czerpać ze swego nieustannego skupienia i kontemplacji zdolność zachowywania w sercu
i rozważania wydarzeń swojego życia, aby odkrywać ich głęboki sens.
Jan Paweł II
W kontakcie z naturą odzyskujemy siły fizyczne i duchowe i czujemy potrzebę odczytywania głębokich prawd ukrytych w stworzeniu. Pochłonięci przez coraz szybszy rytm codziennego życia, wszyscy potrzebujemy co jakiś czas zatrzymać się i odpocząć, aby poświęcić trochę więcej czasu na refleksję
i modlitwę. W Księdze Rodzaju czytamy, że Bóg „odpoczął dnia siódmego,
po całym swym trudzie, jaki podjął. Wtedy Bóg pobłogosławił ów siódmy dzień
i uczynił go świętym; w tym bowiem dniu odpoczął po całej swej pracy, którą wykonał stwarzając” (Rdz 2,2-3). Te słowa objawiają duchowy sens odpoczynku i podkreślają jego potencjalny wymiar religijny.
Ukazując nam Boga, który błogosławi dzień poświęcony w szczególny sposób odpoczynkowi Biblia chce nam uświadomić fakt, że człowiek potrzebuje poświęcić część swego czasu, aby doświadczyć wolności od spraw materialnych, aby zagłębić się w swoje wnętrze i ożywić w sobie poczucie własnej wielkości i godności jako obrazu Bożego.
Nie należy zatem traktować wakacji wyłącznie jako czasu pustej rozrywki, która zubaża i dehumanizuje, ale jako doświadczenie kształtujące samą egzystencję człowieka. Uwalniając się od od rytmów codziennego życia, które męczą i wyczerpują fizycznie i duchowo, człowiek ma możność odkryć na nowo fundamenty swego życia i postępowania. W chwilach wypoczynku, szczególnie podczas wakacji powinien uświadomić sobie fakt, że praca jest środkiem, a nie celem życia; ma też sposobność, by odkryć piękno milczenia jako przestrzeni. w której może odkryć samego siebie, aby wzbudzić w sobie wdzięczność
i otworzyć się na modlitwę.
Naturalną koleją rzeczy może wówczas spojrzeć innymi oczyma na własne życie i na życie innych: uwolniony do pilnych zajęć codziennych, może odkryć swój wymiar kontemplacyjny, rozpoznając ślady Boga w przyrodzie i przede wszystkim w innych ludziach. To doświadczenie budzi w nim nową wrażliwość na ludzi żyjących wokół niego, poczynając od jego własnej rodziny.
Drodzy bracia i siostry! Z całego serca życzę wszystkim, by umieli wykorzystać tę szansę daną nam przez Boga. Dziękując Mu za tę możliwość. Musimy też pamiętać o wszystkich, którzy z różnych powodów nie mogą skorzystać
z odpoczynku i wakacji. Otaczajmy ich modlitwą, podobnie jak starców
i chorych, zawierzając każdego Maryi Pannie. Była Ona kobietą czynu, gotową nieść pomoc potrzebującym braciom, a zarazem umiała czerpać ze swego nieustannego skupienia i kontemplacji zdolność zachowywania w sercu
i rozważania wydarzeń swojego życia, aby odkrywać ich głęboki sens.
Jan Paweł II