KSIĄŻKA LISTOPADA A.D. 2024
Kasprzyk Wacław, Przemijanie, Suwałki 1995.
„Żal, że tak późno obudziła się moja iskra Boża” – mówi o sobie Wacław Kasprzyk, poeta ludowy. Może i nie żal, bo dziś ta iskra tli się w osobowości dojrzałej – aż chciałoby się językiem tej ziemi powiedzieć: dośpiałej. Jak zboże żniwne. Czas doświadczeniem lat ukształtował życiową filozofię Wacława Kasprzyka i nie zatarł wrażliwości. Dzięki temu jego wiersze wolne są od udziwnień formalnych; nie są zabawą w słowa i nie są – aż – „Lukrecjuszowską medytacją nad istotą rzeczy”. Stanowią po prostu zapis wrażeń – zwyczajnych, ludzkich, codziennych. Jest w myśleniu Kasprzyka dalekie echo Tuwimowskiej ucieczki od „cywilizacyjnego targowiska”.
- Lubię być budzony skowronkiem, nie tramwajem – mówi poeta z Wierzbowa. I w tym świecie pozostaje. Wacław Kasprzyk nie che stwarzać innego świata, uważa że wcale niezły jest ten, w którym przebywa, a który jest jego zwyczajny dniem codziennym.
„Przemijanie” stanowi zbiorek poezji „pierwszego odruchu”, pierwszej naturalnej-rzec może wolno: atawistycznej-reakcji na zdarzenia egzystencjalne, ale i estetyczne. Reakcji człowieka, który powiada o sobie: - Wszystko mnie interesuje, a szczególnie kocham ziemię – za to, że jest matką i że taka piękna.
Jan Bacewicz