2024-01-01
Nowy Rok A.D. 2024
Drogi Czytelniku,
i znów minął kolejny rok życia, pracy, cierpień, i radości, spełnionych i zawiedzionych nadziei. Za chwilę zerwiemy ostatnią kartkę z kalendarza roku 2023.
Raz jeszcze spojrzymy na jego stronice. Jaki to był rok, co z tego wszystkiego, co zanotowaliśmy na kartach kalendarza udało się zrealizować, ile okazji dobra zostało bezpowrotnie zmarnowanych? Dziś, każdy kto chce szczerze dokonać obrachunku z minionego roku, potrafi odpowiedzieć sobie na te pytania.
W spojrzeniu na minione 365 dni łączy nas chyba wspólna świadomość: to nie był łatwy rok. Każdy z nas potykał się o rozmaite kamienie na wyboistej polskiej drodze roku 2023. A jednak uparcie twierdzimy, że to był wspaniały rok.
Ten trudny, miniony rok pomógł nam zrozumieć, że nikt z nas nie idzie przez życie w samotności. Żyjemy we wspólnocie, jesteśmy od siebie zależni, wszyscy się wzajemnie potrzebujemy. Ten rok uświadomił nam też, że wszyscy jesteśmy braćmi, bo też mamy wspólnego Ojca w niebie. Czy to nie wspaniałe?
I oto wchodzimy w Nowy Rok 2024. Za chwilę powiesimy w mieszkaniu nowy kalendarz, a z nim wejdą w nasz dom i nasze życie nowe nadzieje, plany, zamierzenia, pragnienia. Jakże chcielibyśmy, aby wszystkie się spełniły. Tak bardzo potrzeba nam optymizmu. Optymizm bowiem płynie z nadziei. My wierzący naszą nadzieję opieramy na Bogu, wiedząc, że ta nadzieja zawieść nie może. To właśnie Jezus, Bóg-Człowiek zaprasza nas, abyśmy u progu Nowego Roku u Niego szukali nadziei, w Jego Boskim Sercu złożyli nasze troski i prace: Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążenie jesteście, a Ja was pokrzepię (Mt 11, 28).
Tam gdzie jest nadzieja, tam jest młodość, dlatego młodym może być nawet człowiek bardzo posunięty w latach, który jednak nie poddał się w niewolę beznadziei. Starym zaś może być tryskający życiem młodzieniec, sfrustrowany jednak świadomością, ze niczego w życiu nie osiągnął i że do niczego już nie dojdzie.
Kustosz Rikitan
i znów minął kolejny rok życia, pracy, cierpień, i radości, spełnionych i zawiedzionych nadziei. Za chwilę zerwiemy ostatnią kartkę z kalendarza roku 2023.
Raz jeszcze spojrzymy na jego stronice. Jaki to był rok, co z tego wszystkiego, co zanotowaliśmy na kartach kalendarza udało się zrealizować, ile okazji dobra zostało bezpowrotnie zmarnowanych? Dziś, każdy kto chce szczerze dokonać obrachunku z minionego roku, potrafi odpowiedzieć sobie na te pytania.
W spojrzeniu na minione 365 dni łączy nas chyba wspólna świadomość: to nie był łatwy rok. Każdy z nas potykał się o rozmaite kamienie na wyboistej polskiej drodze roku 2023. A jednak uparcie twierdzimy, że to był wspaniały rok.
Ten trudny, miniony rok pomógł nam zrozumieć, że nikt z nas nie idzie przez życie w samotności. Żyjemy we wspólnocie, jesteśmy od siebie zależni, wszyscy się wzajemnie potrzebujemy. Ten rok uświadomił nam też, że wszyscy jesteśmy braćmi, bo też mamy wspólnego Ojca w niebie. Czy to nie wspaniałe?
I oto wchodzimy w Nowy Rok 2024. Za chwilę powiesimy w mieszkaniu nowy kalendarz, a z nim wejdą w nasz dom i nasze życie nowe nadzieje, plany, zamierzenia, pragnienia. Jakże chcielibyśmy, aby wszystkie się spełniły. Tak bardzo potrzeba nam optymizmu. Optymizm bowiem płynie z nadziei. My wierzący naszą nadzieję opieramy na Bogu, wiedząc, że ta nadzieja zawieść nie może. To właśnie Jezus, Bóg-Człowiek zaprasza nas, abyśmy u progu Nowego Roku u Niego szukali nadziei, w Jego Boskim Sercu złożyli nasze troski i prace: Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążenie jesteście, a Ja was pokrzepię (Mt 11, 28).
Tam gdzie jest nadzieja, tam jest młodość, dlatego młodym może być nawet człowiek bardzo posunięty w latach, który jednak nie poddał się w niewolę beznadziei. Starym zaś może być tryskający życiem młodzieniec, sfrustrowany jednak świadomością, ze niczego w życiu nie osiągnął i że do niczego już nie dojdzie.
Kustosz Rikitan